„Ci co odchodzą wciąż z nami są,

patrzą z miłością na nasze dni

czasami się śmieją przez łzy

oni Cię widzą oni są…”

11 marca pożegnaliśmy naszego Proboszcza Ks. Prałata Adama Kątnego. Była to doniosła, ale smutna uroczystość. Przepełniona ciszą i ogromnym smutkiem wszystkich zgromadzonych uczestników ceremonii pogrzebowej. Patrząc na stojącą samotnie trumnę miało się wrażenie, że przekraczamy granicę naszej rzeczywistości obcowania z Ks. Prałatem A. Kątnym, w rzeczywistość która staje się historią, a zarazem pamięcią i jej ocaleniem wspólnych przeżytych spotkań, ciepłych rozmów, uścisku dłoni, uśmiechu i żartów. To wszystko co buduje naszą wiarę i przekonanie, że istnieje potrzeba by tę pamięć ocalić jako wyraz naszej wdzięczności za wspólnie przeżyty czas i owocną pracę na rzecz naszej Parafii.

„Wdzięczność jest pamięcią naszych serc”. Każde wypowiedziane słowo o Tobie drogi Ks. Prałacie Adamie, staje się laudacją Twojej osoby i dokonań na rzecz naszej społeczności. Już widzimy jak machasz energicznie ręką i mówisz do nas – „dajcie spokój!” Niestety tak już się nie stanie.

Twój ślad, który po sobie zostawiłeś jest znaczący i bliski parafii i parafianom, których prawdziwie kochałeś. Twoja niesamowita energia, pracowitość, podejmowanie nowych wyzwań na rzecz kościoła, wrażliwość na potrzeby drugiego człowieka, angażowanie się w życie społeczne i kulturalne naszego miasta to Twój ogromny osobisty wkład w rozwój Więcborka.

Pracownicy Miejsko – Gminnego Ośrodka Kultury w Więcborku wraz z mieszkańcami będą wspominać każdy spektakl teatralny z Twoim udziałem, każdą rolę w którą wkładałeś swoje serce. Pamiętną kreacje ks. Twardowskiego w spektaklu „Spieszmy się..” i rolę ojca w „Pucharze Sumienia” , rolę narratora w „Więcborskich misteriach”, rolę poety w spektaklu „Dokąd” opisującego morderstw katyńskich. Często widzieliśmy Twoje prawdziwe i szczere łzy wzruszenia, których się nie wstydziłeś. Prezentowałeś niespotykany, wysoki poziom kultury żywego słowa. Przemyślana interpretacja tekstu, wzruszający głos, ale przede wszystkim sceniczna wiarygodność, sprawiały, że każda zagrana rola nagradzana była owacjami. Rzeczowo analizowałeś każdy tekst, każdy scenariusz. Historia naszej ojczyzny była Ci bardzo bliska.

Recytacja poezji Karola Wojtyły w Twoim wykonaniu to prawdziwe mistrzostwo, a ukochany Twój wiersz „Emilii Matce mojej” wyciskał nam łzy.

„Nad Twoją białą mogiłą od lat tylu już zamknięta,

spokój krąży z dziwną siłą, z siłą jak śmierć niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą cisza jasna promienieje,

jakby w górę coś wznosiło, jakby krzepiło nadzieję…”

Ty również tak bardzo kochałeś swoją matkę, mówiąc zawsze o niej „moja mamusia”.

Twoim życzeniem było pragnienie powrotu do swojej parafii, do swojego domu. Zostajemy tam, gdzie byliśmy kochani i tak się stało. Jesteś wśród nas. Śmierć jest granicą życia, nie naszej pamięci, a w naszej pamięci pozostaniesz na zawsze.

Żegnaj drogi Księże Proboszczu Prałacie Adamie.

Dyrektor i Pracownicy Miejsko – Gminnego Ośrodka Kultury w Więcborku.

Utwór: „Smutny wieczór”

Śpiew: Emilia Pawłowska (Isbaner), S. Violetta Daria Madajczyk

Aranżacja: Wojciech Madajski

Głos Chrystusa: Ś.P. Ks. Adam Kątny – spektakl „Oskar i Pani Róża” w reż. Renaty Bloch